Opowieść o królewnie Janet 1

Janet była piętnastoletnią dziewczyną. Miała starszego brata i miłych, chociaż trochę sztywnych rodziców. Od wielu z nas różniły ją tylko dwa fakty : żyła w czasach królów i królowych, wspaniałych zamków i pałaców, kolorowych balów, wystawnych uczt i pięknych legend o smokach i innych potworach zamieszkujących niedostępne, dzikie krainy. Drugim faktem było to, że Janet była księżniczką, prawdziwą królewną z krwi i kości, urodzoną i wychowaną w pałacu, przyzwyczajoną do tego, że wszycy kłaniali jej się nisko i mówili do niej z szacunkiem Była jednak mądrą dziewczyną. Przyjmowała hołdy z godnością i umiała zachowywać się w towarzystwie. O jej urodzie było głośno w całym królestwie, od wschodu na zachód, od północy aż po dzikie lasy południa. Jednak dla Janet było oczywiste, że każdy powinien oddawać jej cześć. Obyczaje dworskie znała jak mało kto i jej maniery nie pozostawiały nic do życzenia.

Jednak dopóki była mała wszyscy odnosili się do niej z życzliwością.

W dniu piętnastych urodzin Janet przebywała na balu, na którym zgromadzili się wielcy współczesnego jej świata. Musicie bowiem wiedzieć, że jej ojciec był królem potężnego kraju, jednym z najważniejszych ludzi swojej epoki. Z podniesioną głową Janet zasiadała na tronie u boku swojej matki, ponieważ jak zawsze obok króla siedział Roland, następca tronu, pierworodny syn królewskiej pary. Księżniczka była ubrana w kosztowną skunię szytą u najlepszego z królewskich krawców, wykonaną z błękitnego jedwiabiu ściąganego aż z dalekich krajów wschodu, haftowaną przez mniszki złotymi i srebrnymi nićmi. Na jej szyi błyszczała kolia wysadzana drogimi kamieniami, a na głowie nosiła diadem wykonany ze złota.

- Zaiste cudowny bal, czyż nie, córko? - rzekła królowa - Aby uczcić twe piętnaste urodziny władcy najpotężniejszych imperiów zjechali do naszej siedziby.

- Tak, matko, to doprawdy zaszczyt gościć tak wielu wspaniałych mężów. - Odparła księżniczka. Wyuczone formułki grzecznościowe płynęły gładko z jej ust - Radują się me oczy na widok tak wspaniałego towarzystwa.

- Jest tutaj obecny pewien zacny dziedzic tronu państwa sąsiedniego z naszym. Pragnę, abyś zwróciła nań szczególną uwagę, gdyż poselstwo z jego kraju przybywało tutaj już wcześniej by prosić o twą rękę. Cóż powiesz? - zapytała królowa

Janet zamurwało. Nigdy nie myślała o małżeństwie, a teraz zrozumiała, że zgodnie z obyczajami powinna je zawrzeć już niedługo. Jakiś czas milczała wpatrując się w przestrzeń, po czym zdała sobie sprawę, że matka zadała jej pytanie, i że powinna coś odpowiedzieć jak najszybciej.

- Jeśli takie jest twoje życzenie, matko, oczywiście zgłębię ową sprawę. Czy jego propozycję uważasz za godną naszej korony? - Zapytała niepewnie królewna. Miała nadzieję, że królowa zaprzeczy. Ten człowiek był o dziesięć lat starszy od niej!

- Nie prosiłabym cię, córko, o uwagę dla owego księcia bez powodu, czyż to nie oczywiste? - zganiła ją surowo matka - Nie należy zadawać pytań zbędnych. Od dzisiaj winnaś więcej wagi przykładać do lekcji etykiety, gdyż niedługo knadydaci do twej ręki zjadą się do zamku.

***

To taka jakby zapowiedź :) jeśli będziecie chciali coś podobnego czytać to będę pisać dalej :) Podoba wam się pomysł? A te dialogi pisane tak trochę staropolski językiem? Napiszcie w komenarzach :)