Opowieści od ucha do ucha

Kiedyś by poznać świat

Ludzie zdani byli wyłącznie na siebie.

By się dowiedzieć co jest

Za miedzą, lasem, widnokręgiem

Podejmowali ryzykowne wyprawy,

Z których niektórzy nigdy nie wracali.

Ludowi grajkowie, obieżyświaty

I inni wędrowcy nosili wieści od ucha do ucha.

A wieczorami wśród ognisk blasku

Snuto opowieści o dalekich krajach, plemionach,

Cudach przyrody i innych obyczajach,

Przybliżając ludziom piękno stron dalekich.

Spośród słuchaczy ten kto odważniejszy

Sam ruszał w drogę przecierając szlaki,

A gdy do gniazda wracał, jak wędrowne ptaki,

Stawał się źródłem nowych opowieści

Przekazywanych od ucha do ucha.

Wiedza wędrowców poprzez pokolenia

Przekazywana z ojca na syna

Była zarzewiem dalszego istnienia,

*-*

Dzisiaj wszystkie te dalekie strony

Są w zasięgu ręki.

Bo nie wychodząc z domu,

Siedząc w ciepłych kapciach, na kanapie

Wszystko to możesz …

W TV- oknie znaleźć, skacząc po kanałach,

Bez snucia opowieści od ucha do ucha

I życia narażania.