Orfeusz i Eurydyka

Wędruje tęskniąc w gwiazd poświacie,

noc go otula miękkim płaszczem.

Orfeusz z lirą w srebrnej szacie,

wędruje tęskniąc w gwiazd poświacie.


Cierpi, rozpacza, po jej stracie,

samotnym staje się tułaczem.

Wędruje tęskniąc w gwiazd poświacie,

noc go otula miękkim płaszczem.

Księżyc na niebie wszczął pielgrzymkę,

w objęciach nocy gwiazdy tańczą.

Miłość zgubiła Eurydykę…

Księżyc na niebie wszczął pielgrzymkę.

Orfeusz z bólem znosił mękę…

O jego losie mity świadczą.

Księżyc na niebie wszczął pielgrzymkę,

w objęciach nocy gwiazdy tańczą.

Orfeusz i Eurydyka

(Wersja zmodyfikowana)

Wędruje tęskniąc w gwiazd poświacie,

noc go otula miękkim płaszczem.

Orfeusz z lirą w srebrnej szacie,

pełen tęsknoty w gwiazd poświacie.


Cierpi, rozpacza, po jej stracie,

po starciu z jadowitym gadem.

Zapłacze serce w gwiazd poświacie,

choć noc otula miękkim płaszczem.

Księżyc na niebie wszczął pielgrzymkę,

w obięciach nocy gwiazdy tańczą.

Miłość zabiła Eurydykę,

nim księżyc nocą wszczął pielgrzymkę.

W winnicach słychać znów muzykę…

O Orfeuszu mity świadczą.

Pobladły księżyc wszczął pielgrzymkę,

dla Eurydyki gwiazdy tańczą.