Orkowie i ludzie

Są ludzie elfy, i ludzie orkowie:

Pierwszych do góry, drugich ciągnie w dół;

Ludzie – podludzie i wpół do – bogowie...

Wyprostowani, oraz zgięci w pół...

Na krzywych nogach, o mowie plugawej,

Z dziada pradziada przechodzi ten los;

Nie uważają się za ludzi prawie –

Stwór pańszczyźniany... Co się liczy – trzos.

Te brzydkie dzieci, brzydotą wrodzoną,

Też przepoczwarzyć, unieść mogą się!

Byleby chciały... Lecz nie zechcą... Pono

Jeden na tysiąc odrzuci co złe!

A ludzkie elfy też mają nielekko:

Z orkami wieczna przetacza się waśń...

Że czują winę, i że walczyć nie chcą –

Pokoju pragną – marzy im się baśń...

Z nich też niejeden w pułapkę pogardy

Do orków wpada, ciemnieje mu twarz...

Jest lepszy, zgoda. Ale to przez karty

Rozdane losem. Pyszni się elf nasz...

I mrocznym elfem powoli zostaje –

To pierwszym krokiem – potem z elfa ork!

Przez pokolenia, jako o tym baje

Ten bajarz Tolkien. I cieszy się mrok!

Czy można kochać to, co złe i brzydkie?

Dobrocią płacić, jak to czyni elf?

Lecz musi bronić się też... I pójdzie w bitkę

By bronić innych, i walczy jak lew!

Ty, który czytasz, pewno elfem jesteś,

Który podstępy orków dobrze zna –

To nie ich wina. A ty światło niesiesz.

Nie zniż się nigdy do orczego zła!