Ość

Wpadła mi do zupy ość.

Aż zakląłem - nosz psia kość!

Zupy przez to mam już dość...

Bo nerwowy ze mnie gość.

Przecież zupa nie jest z ryby!

Sam kroiłem do niej grzyby.

Skąd ta ość się w zupie wzięła?

Co za siła ją tam pchnęła?

Ledwie danie jeść zacząłem,

Już jej mało nie połknąłem.

I tak sobie tam pływała,

Resztek rybnych ta zakała.

By ją wzięła ta cholera!

Trzeba zacząć znów od zera!

Czasu nie mam - co tu mówić.

Może sobie coś zamówić?

Ale wtedy za wygraną dam...

Chociaż w domu siedzę sam,

Nikt porażki nie zobaczy.

Lecz sumienie nie wybaczy…

Żal mej pracy zmarnowanej,

Oczy zawiesiłem na niej,

I już mam wszystkiego dość,

Tak to właśnie działa złość...