ostatnia melodia

za oknem rozpętała się nocna burza

słysząc grzmoty Ola przestraszyła się

przytuliłem córeczkę do siebie

w oczach błyszczały bursztynowe źrenice

popłynęły z nich błękitne łzy

mroczne niebo było pełne gwiazd

świeciły jak złoto niczym w słynnym obrazie

nagle nastała ciemność

pojawiły się srebrne pioruny

poprosiłem Olę żeby zagrała coś na pianinie

nagle usłyszałem piękną lecz smutną melodię

szalejąca wichura stała się inspiracją

każda spadająca kropla była jak zagubiona nuta

córeczka jakby wróżka rzucająca zaklęcie

połączyła ze sobą odnalezione półnuty

gwiazdy zabrzmiały jak księżycowe akordy

przestała bać się grzmotów i grała kolejny takt

w oczach powstał płomień z którego trysnęły iskry

burza zamieniła się w ulewę i Ola grała coraz szybciej

przestałem słyszeć szał wichury

zamknąłem oczy delektując się melodią

nagle usłyszałem gwałtowne uderzenie

córeczka przestała grać gdy kula wleciała oknem

zabił ją zły piorun kulisty

nastała grobowa cisza