Ostatnia piosenka .

siedzę na drzewie

między gałęziami półprzytomny

a gramofon odtwarza swoją ostatnią piosenkę

stoi na ulicy i zdawać by się mogło

że choć jest to jakby go nie było

ulica szara pusta świeżo wymarła

wilgotne chodniki kryją w sobie obrazy

pod delikatnym całunem cienkiego lodu

przezroczyste ślady przechodniów

dawno posnęły na twardych poduszkach

niebo świeci swoim czarnym blaskiem

zasilane odwrotną stroną złotego księżyca

zdechły szczur poruszany przez wiatr

zdaje się być żywym w ornamentach śmierci

cudowny zielony trawnik pieszczony niby światłem

dźwiga na sobie roziskrzony kosz na śmieci

wygląda słodko i uroczo ze swoim dobytkiem

inne kosze są puste samotne i opuszczone

na same dno cierniowych wspomnień

gramofon wytwarza coraz więcej słodkich nut

już całkiem przytomny siedzę na drzewie

muzyka jak gęsty syrop wlewa się do wyobraźni

widzę ją na ulicy wchłania zdechłego szczura

przerabia na owłosione ciastko z mięsnym lukrem

cała ulica pokryta gęstą mazią zda się śpiewać

o urodzinowym torcie z kawałkami ostrych kluczy

widzę jak zbliża się do drzewa na którym siedzę

już za chwilę przyklei mi całe życie do obejrzenia

czuję ją pod stopami wyczuwam jej pulsowanie

słodką zimną mgłą dusi puls mojego serca

przypomina mi się placek z galaretką

robili go dobrzy ludzie

teraz ich nie ma

nie ma kogokolwiek

tylko wymarłe miasto

jestem sam

tak zupełnie

*

budzę się

idę do cukierni

lecz gramofon

odtwarza moją ostatnią piosenkę