Ostatnia przysługa

Ile razy można upadać

i podnosić się z wyczerpania.

Życie dopiero się zaczęło,

a Ty już masz dosyć.

Tego słońca.

Trawy zielonej.

Uprzejmych słów.

Zatroskanych spojrzeń.

Brak zrozumienia,

do cudzych serc

i wyśmianych obietnic.

Ile można przeżyć poranków,

bez okaleczania siebie nawzajem.

Jak długo można milczeć,

by rozpacz nie odebrała Ci serca.

Byleby nie stać w jednym miejscu.

Nie zapuszczać korzeni.

Nie czekać.

Ludzkich spojrzeń nie zatrzymasz.

Puść.

Za dużo w nas kłamstwa, by znów być razem.