Ostatnie...

promień światła

ostatnie krople deszczu

i wzdłuż drogi

mężczyźni

w czarnych garniturach

oddający

— salwę honorową

Maleńki promień światła przebił się przez chmury, a z nieba spadły ostatnie krople deszczu, gdy ze zmęczonego autobusu wysiadł tłum żałobników. Kobiety udały się do toalety, która znajdowała się w przydrożnym barze. Mężczyźni natomiast ustawili się w szeregu, wzdłuż drogi i w milczeniu oddawali mocz do rowu, z poważnym wyrazem twarzy patrząc w dal, jakby obserwowali, duszę Romeczka delikatnie wznoszącą się do nieba.

Stara Romeczkowa prosiła, żeby uszanować i nie pić, ale koledzy z pracy, jego była i wujek z Sorecka, nic sobie z tego nie robili, tylko wyjmowali wódkę i polewali w kieliszki, przed, po... i nad grobem.

W przypadku, gdy do świadomości obrazowo dociera, że nasze dni, też układają się jak klocki jeden na drugim i chwieją niepewnie, ucieczka w niekulturalną ciemnością jest wytłumaczalną — nie odmówiłem...

Impreza się powoli rozkręcała, ktoś zażartował, część się śmiała. Gdyby nie te baby, które płakały, bo nie wypada, byłoby całkiem wesoło.

Mając to na uwadze, napisałem wiersz powyżej.