Ostatnie piętro:Lumi&Marabut

Apartament na ostatnim piętrze miał jedną zasadniczą wadę.

Był za wysoko.

A przynajmniej tak twierdziła Lumi, stojąc przy ogromnym oknie i patrząc na morze.

— Ja nie wiem, kto wymyślił mieszkania na ostatnim piętrze, ale ewidentnie miał coś do ludzi.

Marabut odłożył walizkę.

— Możesz zejść.

— Można też nie mówić głupot, a jednak niektórym się nie udaje.

— Czyli zostajesz?

Lumi odwróciła się powoli.

— Czy ty przez cały pobyt będziesz taki?

— Jaki?

— Właśnie taki.

Marabut uśmiechnął się pod nosem i podszedł do okna. Morze rozciągało się przed nimi szeroko, a wiatr poruszał zasłonami. W dole promenada powoli pustoszała, światła latarni odbijały się w mokrym chodniku.

— Ładnie tu — powiedział.

— No. Przynajmniej widok jest dobry.

— Mówisz o morzu?

— Nie, o windzie. Bardzo interesująca.

Marabut parsknął śmiechem.

— Lumi, ty jesteś niemożliwa.

— A ty jesteś jak komentarz pod tekstem, którego nikt nie zamawiał.

— Ale przeczytałaś.

— Niestety.

Przez chwilę oboje milczeli.

Lumi usiadła na kanapie, wyciągając telefon. Marabut rozpakowywał rzeczy, ale co jakiś czas zerkał w jej stronę.

— Co? — rzuciła, nie podnosząc wzroku.

— Nic.

— To twoje „nic” ma wyjątkowo dużo przypisów.

— Zastanawiam się, czy zawsze musisz mieć ostatnie słowo.

— Nie muszę. Po prostu zazwyczaj mam rację.

— To bardzo wygodne.

— Polecam.

Marabut pokręcił głową, rozbawiony.

Wieczorem zeszli na promenadę. Wiatr był chłodny, więc Lumi co chwilę poprawiała kurtkę.

— Mogłeś powiedzieć, że będzie tak zimno.

— Mogłem.

— I?

— I powiedziałem, że mogłem.

— Marabut, przysięgam…

— Co?

— Jeszcze jedno słowo.

Przez kilka sekund szli w ciszy.

— Jedno — powiedział.

Lumi zatrzymała się.

— Ty naprawdę masz jakiś problem.

— Mam. Nie wiem, gdzie jest najbliższa kawiarnia.

— O, cudownie. Wreszcie problem, który można rozwiązać.

Znalazła kawiarnię, weszli do środka i zajęli stolik przy oknie. Lumi zamówiła coś ciepłego, Marabut również. Kiedy kelner odszedł, Lumi oparła łokcie na stole.

— Dobra. Zasady.

— Już?

— Tak. Po pierwsze, nie drażnisz mnie przed śniadaniem.

— A po śniadaniu?

— Po śniadaniu możesz próbować. Po drugie, nie komentujesz wszystkiego, co mówię.

— To trudne.

— Po trzecie…

— Jest jeszcze trzecie?

— Jest. Nie patrz tak.

Marabut uniósł brwi.

— Jak?

— Jakbyś właśnie wymyślił coś, co będę musiała później odkręcać.

Uśmiechnął się.

— A jeśli nic nie wymyśliłem?

Lumi przyjrzała mu się podejrzliwie.

— To tym bardziej niepokojące.

Za oknem fale uderzały o brzeg. W kawiarni było ciepło, spokojnie i niemal przyjemnie.

Niemal.

Bo Marabut właśnie powiedział:

— Wiesz, chyba dobrze, że jesteśmy na ostatnim piętrze.

Lumi zamknęła oczy.

— Dlaczego?

— Bo przynajmniej nikt nie słyszy, jak się kłócimy.

— **MY SIĘ NIE KŁÓCIMY.**

Kilka osób spojrzało w ich stronę.

Marabut spokojnie upił herbatę.

— Oczywiście.

Lumi zakryła twarz dłonią.

— Nie cierpię cię.

— Wiem.

— Nie, nie wiesz.

— To może mi kiedyś wyjaśnisz.

I tym razem Lumi, zamiast odpowiedzieć, po prostu się roześmiała.

A Marabut — choć miał już przygotowaną kolejną ripostę — postanowił jej nie wypowiadać.

Przynajmniej przez jakieś trzy minuty.

---

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (4)

  • Andrzej B. godzinę temu

    Stare dobre małżeństwo. Rechoczę jak żabka.

  • Lumi godzinę temu

    Że SDM?

  • Andrzej B. godzinę temu

    Tak rozmawiać ze sobą może tylko "stare, dobre małżeństwo". SDM czyli sado-maso.

  • Lumi godzinę temu

    Andrzej B. 😂

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania