Ostatnie piętro:Lumi&Marabut
Apartament na ostatnim piętrze miał jedną zasadniczą wadę.
Był za wysoko.
A przynajmniej tak twierdziła Lumi, stojąc przy ogromnym oknie i patrząc na morze.
— Ja nie wiem, kto wymyślił mieszkania na ostatnim piętrze, ale ewidentnie miał coś do ludzi.
Marabut odłożył walizkę.
— Możesz zejść.
— Można też nie mówić głupot, a jednak niektórym się nie udaje.
— Czyli zostajesz?
Lumi odwróciła się powoli.
— Czy ty przez cały pobyt będziesz taki?
— Jaki?
— Właśnie taki.
Marabut uśmiechnął się pod nosem i podszedł do okna. Morze rozciągało się przed nimi szeroko, a wiatr poruszał zasłonami. W dole promenada powoli pustoszała, światła latarni odbijały się w mokrym chodniku.
— Ładnie tu — powiedział.
— No. Przynajmniej widok jest dobry.
— Mówisz o morzu?
— Nie, o windzie. Bardzo interesująca.
Marabut parsknął śmiechem.
— Lumi, ty jesteś niemożliwa.
— A ty jesteś jak komentarz pod tekstem, którego nikt nie zamawiał.
— Ale przeczytałaś.
— Niestety.
Przez chwilę oboje milczeli.
Lumi usiadła na kanapie, wyciągając telefon. Marabut rozpakowywał rzeczy, ale co jakiś czas zerkał w jej stronę.
— Co? — rzuciła, nie podnosząc wzroku.
— Nic.
— To twoje „nic” ma wyjątkowo dużo przypisów.
— Zastanawiam się, czy zawsze musisz mieć ostatnie słowo.
— Nie muszę. Po prostu zazwyczaj mam rację.
— To bardzo wygodne.
— Polecam.
Marabut pokręcił głową, rozbawiony.
Wieczorem zeszli na promenadę. Wiatr był chłodny, więc Lumi co chwilę poprawiała kurtkę.
— Mogłeś powiedzieć, że będzie tak zimno.
— Mogłem.
— I?
— I powiedziałem, że mogłem.
— Marabut, przysięgam…
— Co?
— Jeszcze jedno słowo.
Przez kilka sekund szli w ciszy.
— Jedno — powiedział.
Lumi zatrzymała się.
— Ty naprawdę masz jakiś problem.
— Mam. Nie wiem, gdzie jest najbliższa kawiarnia.
— O, cudownie. Wreszcie problem, który można rozwiązać.
Znalazła kawiarnię, weszli do środka i zajęli stolik przy oknie. Lumi zamówiła coś ciepłego, Marabut również. Kiedy kelner odszedł, Lumi oparła łokcie na stole.
— Dobra. Zasady.
— Już?
— Tak. Po pierwsze, nie drażnisz mnie przed śniadaniem.
— A po śniadaniu?
— Po śniadaniu możesz próbować. Po drugie, nie komentujesz wszystkiego, co mówię.
— To trudne.
— Po trzecie…
— Jest jeszcze trzecie?
— Jest. Nie patrz tak.
Marabut uniósł brwi.
— Jak?
— Jakbyś właśnie wymyślił coś, co będę musiała później odkręcać.
Uśmiechnął się.
— A jeśli nic nie wymyśliłem?
Lumi przyjrzała mu się podejrzliwie.
— To tym bardziej niepokojące.
Za oknem fale uderzały o brzeg. W kawiarni było ciepło, spokojnie i niemal przyjemnie.
Niemal.
Bo Marabut właśnie powiedział:
— Wiesz, chyba dobrze, że jesteśmy na ostatnim piętrze.
Lumi zamknęła oczy.
— Dlaczego?
— Bo przynajmniej nikt nie słyszy, jak się kłócimy.
— **MY SIĘ NIE KŁÓCIMY.**
Kilka osób spojrzało w ich stronę.
Marabut spokojnie upił herbatę.
— Oczywiście.
Lumi zakryła twarz dłonią.
— Nie cierpię cię.
— Wiem.
— Nie, nie wiesz.
— To może mi kiedyś wyjaśnisz.
I tym razem Lumi, zamiast odpowiedzieć, po prostu się roześmiała.
A Marabut — choć miał już przygotowaną kolejną ripostę — postanowił jej nie wypowiadać.
Przynajmniej przez jakieś trzy minuty.
---
Komentarze (4)
Stare dobre małżeństwo. Rechoczę jak żabka.
Że SDM?
Tak rozmawiać ze sobą może tylko "stare, dobre małżeństwo". SDM czyli sado-maso.
Andrzej B. 😂
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania