Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!
Ostatnio widziany
PROLOG
Lubiłem lalki.
Nie pamiętam, kiedy bawiłem się nimi pierwszy raz ani do
kogo należała pierwsza, którą wziąłem do ręki. Pamiętam za
to szkolne boisko. Często siedziałem tam z koleżankami i
bawiłem się lalkami. Szybko nauczyłem się jednak, że
niektóre zabawki trzeba lubić trochę ciszej.
Samochody też miałem. Klocki pewnie również. Ale to lalki
pamiętam najlepiej.
Można było je przebierać, czesać, urządzać im domy i
wymyślać życia znacznie ciekawsze od tego, które toczyło się
za oknem. A za oknem była wieś. Kilka dróg, pola, domy, w
których wszyscy mniej więcej wiedzieli, co dzieje się u
sąsiadów.
Dorastanie w takim miejscu miało swoje zasady. Chłopak
powinien zachowywać się jak chłopak.
Nie potrafiłbym wtedy powiedzieć, co dokładnie to znaczy.
Wiedziałem natomiast, kiedy robiłem coś, co do tej definicji
nie pasowało. Czasem wystarczył czyjś komentarz. Innym
razem śmiech. Dziecko bardzo szybko orientuje się, które
jego zachowania podobają się dorosłym, a które powodują,
że patrzą sekundę za długo.
Więc obserwowałem i uczyłem się.
Nie tego, kim jestem. Na to było jeszcze za wcześnie.
Uczyłem się, czego lepiej nie pokazywać.
Nie pamiętam jednego wielkiego momentu, w którym
odkryłem, że podobają mi się chłopcy. Nie było żadnego
olśnienia ani zdania wypowiedzianego przed lustrem. To
przyszło znacznie mniej spektakularnie.
Najpierw po prostu zacząłem ich zauważać.
Starszego chłopaka. Kogoś w telewizji. Twarz, na której
zatrzymywałem wzrok odrobinę dłużej.
Tego również nauczyłem się pilnować.
Patrzeć tak, żeby nikt nie zauważył, że patrzę.
Nie znałem wtedy żadnego geja. Przynajmniej żadnego, o
którym wiedziałem. Nie widziałem dwóch mężczyzn idących
za rękę. Nie miałem starszego kolegi, którego mógłbym
zapytać, czy to wszystko kiedyś stanie się normalne.
Świat i tak miał dla mnie przygotowaną prostszą wersję
przyszłości.
Kiedyś znajdę dziewczynę.
Później żonę.
Będzie dom. Może dzieci.
Tak po prostu miało być.
Kilka lat później rzeczywiście powiedziałem rodzicom, że
pojawiła się dziewczyna.
Miałem wtedy osiemnaście lat.
Spakowałem kilka rzeczy, wziąłem pieniądze zarobione przy
zbieraniu truskawek i wsiadłem do pociągu.
Dziewczynę wymyśliłem.
Chłopak był prawdziwY.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania