Otchłań szarości

Z szarości wyłania się kolor, tak już zapomniany

tak piękny, że nieświadomie sypie mi sól na rany

Tak piękny, że tworzy wodospad łez z mojej twarzy

bo ciągnie za sobą tak znany obrazek: koniec zabawy

Samotna róża widoczna na polanie powstałej z bólu

szepcze do ucha: proszę cię, pozwól mi tylko zaświecić

Pozwól, że oddam dla ciebie promyczek wśród trudu

odwracam się martwy: cichutko szepczę następny

Podchodzi księżyc z nostalgiczną barwą

pisze mi wersy, daje kartce światło

Odchodzi, ja pozostaję nietknięty

dał mi poezję, dał smutek czytany przez błędy