Pa, kochany

Gdy szemraliśmy do siebie strumykami dłoni,

Twoje usta doganiałam w najczulszej pogoni.

Jeszcze myśli nie wytchnęły, jeszcze rozkosz płonie,

A już ciebie, miły, pytam czy twa miłość tonie?

Bo gdy zechcesz, to odejdę, nie wrócę kochany,

Oddam klucze, podrę listy, wyjadę do mamy.

Pewnie mrukniesz:,, Pa maleńka, bywaj kotku miły,”

A ja nawet nie zapytam, czy w nas serca biły?

Będę gniewem słodko-kwaśnym gości częstowała,

Ciebie chętnie lodem przyjmę, nie będę płakała.

Wtulę smutki w ciepły szalik, wypiję łyk mleka,

A nim zasnę, cienia spytam, czy ja byłam ślepa?