Pada deszcz.

Pada deszcz, po onach płyną łez maleńkie kropelki.

Cień szrobury, rzuca na życie świat.

Słońce jeszcze próbuje, wygrać nie równą z nim walkę.

I delikatnie musa promieniem ziemie.

By obudzić, rozespane ludzkie plemię.

Znów pada deszcz, po szybach płyną kropli wagony.

Już jest połódnie, i w kościele biją dzwony.

W szarość ziemie, znów się przyozdabia.

By ze słońcem, znów się podroczyć.

A ono wyciąga rękę, i rozgarnia czarne snu chmury.

I już jest nocka, a po oknach znów płyną kropelki.

Deszcz chce nam sprawić, smutek wielki.

Lecz w tym nieszczęściu, jest też radość.

Lżej nam będzie, dziś zasnąć i czasu nie będzie nam szkoda.