Pałac Bobrów

Pałac Bobrów

stoję

zatrzymany żelazną bramą

uwięziony pałac

kona na moich oczach

poddany próbie ognia

zrzucił z wieży pokrycie

osmolił drewniany szkielet

dachu

skryte w trawie maszkary

pozostawiły mury bezbronne

werandy, odkształcone ciężarem,

kruszą szkło finezyjnych okien

pobliski kamienny mur

pozostał w szarości bez zmian

okrywa wibrującym chłodem

ślad okultystycznych praktyk

miejsce krystalicznych kręgów

hipnotyzuje serce

napełnia umysł

pragnieniem perfekcji

ciężar wątpliwości

ustępuje lekkości

hipnotycznej mocy

odurzony

lecz już oderwany od miejsca

mijam

dwie młode postacie

zanurzone w otchłani

cichej rozmowy

młodością bez skazy

czarnym strojem

w oprawie srebra

i drogich kamieni

wymazywali

pozostałości

niedoskonałego życia

Piotr Sobański