pałka zapałka...

stoję w falującym tłumie

ocieram się o ramiona obcych

a jednak jestem przezroczysta

to osobliwa gra w chowanego

nie muszę kucać za rogiem

ani chować się w głębi szafy

wystarczy że zamilknę

wygaszę iskry w oczach

przyjmę nijaki wyraz twarzy

zniknę na zawołanie pstryk!

wtopiona w szarość płaszcza

mijana przez setki ludzi

ignorują moje istnienie

jak brudną sklepową witrynę

patrzą lecz nikt nie dostrzega

czekam oparta o chłodny mur

aż ktoś przerwie odliczanie

i powie: zabawa skończona

lecz potok płynie niezmiennie

ene due rabe – raz dwa trzy

a ja wciąż nieodnaleziona