palone

wrzucam je na ogień

tłuszcz ma nas obronić przed przywieraniem

ale najpierw jest krzyk

syczenie burzenie się

gwałtowna ucieczka nadziei

wszystko co w nas rozcieńczone

musi wyparować

potem nagle robi się cicho

w tej ciszy na samym dnie

odkładają się drobinki marzeń

ogień robi z nimi to co czas z nami

zmienia kolor na rdzawy

zapach na ciężki

to moment w którym słodycz

staje się orzechowa głęboka i gęsta

wystarczy chwila za długo

jeden krok w stronę okna

jedno spojrzenie w telefon

i czarne grudki na dnie

będą już tylko gorzkim śladem

po czymś co o sekundę

przegapiliśmy