pamięć

kolorytem nieba i błękitem morza

dnem oceanu zachłyśniętym stworzeniu

serca wigoru i najskrytszym podniebieniem

budzi rytm nieba ku okrzątaniu memu

bladość życia i spowiły blask

padają na żyzne kości cudze łona

nosi się najlżejszy alchemika wrzask

co w objęciach rąk kwiatem jest spłodzona

schody piekła już roznoszą pył

sekret dziarski nie zna nawet siebie

ubolewa czym to pośpiech czerstwy drwił

moczy łzę w utułanym chlebie

jeszcze rola nie chce odejść

spostrzeżenia patrzą wartko w pruderyjny tył

zmusił w sobie jakby w blask odmieniec

tym co znaczył i marudził sobie kpił

ta sztafeta nie zna wojen

pamięci ulic ani wiejskich pól

nie chce karmić poić ani gnoić

tylko melancholia tworzy blady wzór

puść to drzewo które trzymasz

skrzętnie myśli pełzają się po twym jurnym dnie

czy wyśnione myśli chowasz

opieszale budzą zawiść w nocnym śnie