Pamięć podrzędna

składa się na nią wiele: bezeceństwa wtłukiwane

przedszkolakom pudrowym młotkiem, wbijane

pod skronie zbejsbolałymi rózgami nieco

starszym dzieciom (razy – łagodniejsze, niż ci

się wydaje, a i pręgi po nich – słodkie,

aż chce się oblizywać!).

jest tą kałużką energii elektrycznej, którą ciągle

ścierasz ze stołu, by zrobić miejsce na talerze

i parkę kielisząt z cienkiego szkła,

tym, o czym aż tak bardzo nie chcesz myśleć,

co do tego stopnia próbujesz wyrzucić z głowy,

że aż to stwarzasz (demon o kolorach jak zameczek

ze starej pocztówki materializuje się tuż obok,

siedzi na brzegu kanapy szczerząc

ząbki-żelkowe misie).

skup się. błysk, trzask – i zamiast oczu masz

wyświetlacze przezierne. czytasz nimi elementarzyk

odwykowy, książkę wszystkich grzecznych

maluchów. literki tańczą w kółeczku, rozpędne,

szybsze, szybsze – aż w gardle ci zasycha od tej

lektury. mimo to drążysz, zatapiasz się w treść.