Pamięcią Niezapominajek
Pamięcią Niezapominajek
Nie spoglądam
za siebie wcale.
(Nie ) patrząc w
nieba głębię spokojnych
toni błękitów.
Mój umysł
,wciąż niezapominajek
tak pełen jest.
Przesunie
resztę żyć poza
marginesu granice
na zawsze.
Pamięcią Niezapominajek
Nie spoglądam
za siebie wcale.
(Nie ) patrząc w
nieba głębię spokojnych
toni błękitów.
Mój umysł
,wciąż niezapominajek
tak pełen jest.
Przesunie
resztę żyć poza
marginesu granice
na zawsze.
Komentarze (3)
Jak trudno zapomnieć o czymś, żyć w cieniu czegoś niezapomnianego i przyznać się do zapatrzenia w błękit niezapominajek, czegoś lub kogoś niezwykle ważnego.
Pozdrowienia!
W tej materii umysł oraz pamięć nie znają litości
Podoba mi się umysł pełen niezapominajek*
Poza tym warto byłoby pozbyć się inwersji.
Z poważaniem
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania