Pamiętasz?

Pamiętasz jeszcze jak wygląda noc

I pustka gniotąca twe serce?

Przypomnij sobie ciszę

Zalegającą w twej krtani

Wiesz dobrze kiedy sny wracają

I gdy odnajdujesz w nich radość

Są dzisiaj o wiele wyraźniejsze

Od prawdziwej rzeczywistości

Zatop swe zmysły w oceanie zapomnienia

Zatop swą duszę w stopionej z łez ciemności

Spraw by każdy kolejny dzień był tym ostatnim

I by ranek nie tęsknił już nigdy więcej

Za promieniem, który przepadł

By zamilkły ptaki i mgła nie opadała

Skroplona rosa nie zniknie

A chłód przeobrazi ją w diamenty

To skarb, którego tak mocno pragniesz

Uśmiechnij się - stoisz przed marzeniem

Zamknij oczy, które mówią zbyt wiele

Wstrzymaj oddech by ciszy nie kruszyć

Cicho, nim jęk przerodzi się w krzyk

A krzyk w śmiech i śmiech w płacz

Nagie serce ukryj na skrzyni dnie

By w ciemności mogło samo bić

Płoń tak długo aż zniknie popiół

Pozostaw pustkę