Pamiętnik nienapisanych słów.

Nie wiem, od czego zacząć, skoro nigdy nie zaczynałem.

Te słowa miały być zapisane dawno temu.

Miały mieć swój papier, swój tusz, swoje miejsce między okładkami

i moje drżące ''Ja'' w każdej literze.

Ale nie wyszły. Zostały we mnie.

Zbyt kruche, by je wypowiedzieć. Zbyt ciężkie, by je dłużej nosić.

Chciałem kiedyś powiedzieć: ''Nie jestem aż taki silny, jak myślisz''.

Ale z moich ust wypadło tylko: ''W porządku''.

Chciałem wyszeptać: ''Boję się. Potrzebuję Cię''. Ale głos ugrzązł mi w gardle.

I nastąpiła cisza.

Chciałem wykrzyczeć: ''Kocham. Nienawidzę. Tęsknię''. Ale uśmiechałem się tak,

jak mnie nauczono, żeby nikogo nie obarczać sobą.

I tak codziennie odkładałem siebie na później.

Na dzień, w którym odważę się być prawdziwym.

Na noc, w której przestanę się bać, że nie zostanę zrozumiany.

Pamiętnik, którego nigdy nie napisałem, noszę w sobie.

Jest tam miejsce, gdzie litery są łzami, a przecinki zawieszonymi oddechami.

Jest rozdział o dziecku, które wciąż płacze.

Jest rozdział o miłości, która nie została wypowiedziana.

Wreszcie jest rozdział o mnie, tym który świat zna z uśmiechu, a nie z prawdy.

Czasem kładę się spać i myślę:

Gdybym jutro zniknął, czy ktoś dowiedziałby się, kim byłem naprawdę?

Czy ktoś znajdzie słowa we mnie zakopane jak skarb, którego nie miałem odwagi odkryć?

Nie piszę, bo nie wiem, czy potrafię być widziany.

Ale dziś, przynajmniej w tym zdaniu, próbuję.

Nie proszę o wiele.

Tylko o to, by kiedyś, jeśli znajdziesz mnie w podobnym milczeniu,

powiedział: ''Wiem, że masz w sobie więcej, niż pokazujesz. I poczekam, aż mi to opowiesz''.

Bo najtrudniejsze słowa to te, które nigdy nie opuściły serca.

A one wciąż tu są.

I czekają.