Pan Paragon

Pora śniegu. Zmarznięty, pokryty szronem, szybko i gwałtownie otworzyłem drzwi do sklepu, aby chwilę po tym powoli, flegmatycznie, przejść po niewielkim markecie próbując tylko uwolnić ciało z doznania hipotermii. Błąkając się tak między regałami, na życzenie pani w sklepiku, która swoim jednoznacznym wzrokiem uświadomiła mi, że muszę czegoś potrzebować - schyliłem się do najniżej położonej półki i sięgnąłem po zgrzewkę wody mineralnej. Czując delikatny ciężar, udałem się więc do kolejki, aby zadowolić panię, która chwilę przede mną zaczęła obsługiwać Pana mającego białą jak śnieżny puch i młodo wyglądającą brodę. Pana - jak mi się zdawało - mającego wszystko potrzebne do tego, aby móc zjeść kolację wspólnie z gronem najbliższych mu osób. Obserwowałem:

- Czy mam razem liczyć? - spytała kasjerka.

- Nie, piwka będą osobno. - odpowiedział Pan.

Po tych słowach mężczyzna sięgnął po portfel, w którym nietrudno było mi zauważyć fotografię dwóch uśmiechniętych, o podobnych rysach twarzy kobiet, w tym jednej znacznie młodszej od drugiej. I zapłacił za zakupy. Za te pierwsze. I za te drugie. I już nieosobno.

Nadal obserwowałem:

- Czy chce pan zatrzymać paragon? - spytała pospiesznie sprzedawczyni, kiedy zauważyła, że mężczyzna zaczyna odwracać się w stronę wyjścia jak tylko wydała mu resztę.

- Paragon? A tak! Ale tylko ten jeden. Drugi proszę wyrzucić - rzekł Pan.

- Oczywiście, czasem lepiej, aby inni się nie denerwowali. - odpowiedziała zachowując się paradoksalnie do wypowiedzianych przez siebie słów, kiedy to zaczęła śmiać się żartobliwie i z zadowoleniem kończyć układać w kasie niewątpliwie ciężko zarobiony, stuzłotowy banknot.

.

A co robiłem ja?

.

Ja tylko obserwowałem.

.

Obserwowałem jak Pan Paragon odchodzi trzymając w jednym ręku rodzinę, a w drugim - całe jego zdaniem życie.