Papier

dłońmi wygładzam szorstkość ścian

tak po prostu

góra dół wycieram kąty ścierając kurz

z niedostępnych zakamarków

z dokładnością gładzę stare lustro

szukając w jasnej tafli

przezroczystej mgły za którą być może

ukrył się wyjątkowo łagodny rys twojej twarzy

na podłodze stare drewno skrywa tajemnicę

przecież trzeszczy pod każdym krokiem

wybrzmiewając strachem

podobno zło się zapomina

malując ściany zetrę chropowatość

papier ścierny nie usunie krzyku

w mojej glowie