Papier

Ponury nastrój mój na papier przelać chcę.

Bo choć on taki milczący, jako jedyny wysłucha mnie.

I moge mu nazmyślać a on się nie obrazi jak ci, których za przyjaciół mam.

Za oknem maj budzi się świat z odwieczego snu.

Biorę więc oddech i czuje już zapach bzu.

Zamykam oczy pod a pod powieką słony wspomnień chłód.

I myśleć że wiosną gdy zieleni się glob.

Mija mi bez Ciebie rok.

A papier powiernik jak chochlik nikczemnik.

Przysłany przez niego do rąk wpada mi.

Bym zrozumiała żem Ciebie kochała.

Tak jak róża kocha swój cierń.