Papierowa narzeczona..

Kiedy smak poznałeś, chciałeś mieć świat błogi,

chciałeś mieć świat cały, byłeś wtedy młody.

Lecz ktoś całe życie stawiał Tobie progi,

lecz ktoś całe życie rzucał Tobie kłody.

A Ty szedłeś mimo woli,

gdy do ran ktoś sypał soli.

W mokrych oczach chulał wiatr,

nie sądziłeś żeś coś wart.

Szedłeś w zimie, szedłeś w lecie,

Nic Ci los nie dał przecież.

Wtedy jedność zawitała,

Drobna, piękna, delikatna, mała.

Codziennie marszczyłeś brwi,

ponieważ nie wiedziałeś czy to się śni.

Miała w sobie prawdę życia,

miała w sobie iskrę Boga,

duszę Twą oblała trwoga,

szedłeś po wysokich schodach.

Chłodna trwoga? Tak, Ty wiesz dlaczego,

W całym życiu Twym brakowało jednego.

Wstajesz, myślisz, chudniesz, tyjesz,

w nocy w łóżku w smutku wijesz.

W nocy w łóżku milion łez,

dalej idziesz chociaż chcesz,

aby koniec już nastąpił.

Dobry Duch już w Ciebie zwątpił.

Milion wierszy milion słów,

nie opiszą Ciebie tu.

Milion smutków i radości,

znów zaczęło się w nim gościć.

Drewno mokre, dziś znów płonie,

Nie uciekam, świat dziś gonie.

Pisząc o kimś jak o sobie,

Ciągle jesteś w mojej głowie.

Piszę o nim, nie o sobie.

Milion myśli nadal w głowie.

Znowu słowem bawię się,

Jest tak, bo na nowo śnię.

I choć widzę Cię i czuję,

słów nie piszę, znów maluje.

I nadal marszcze brwi i nadal nie wierzę,

Że do swojego świata wypuściłaś mnie,

że do Twojego świata należę...