Paprocie i bluszcz

Kosmyki z kory,

bursztynowa skóra

i oczy ziemistego topielca,

niczym staw w księżycu,

połyskują jasno.

Byt kroczy i zostawia nasiona,

które mymi łzami podlewam,

prosząc je i naturę,

by zrodziły smukłe pędy.

Wraz z jego byciem

dążę ku niemu

mglistymi szlakami.

Wtapiam się w liście buków

i wypatruję go wraz z wiatrem.

Stoi on na rosowatej skale,

lecz kamień pęka -

a wraz z nim me uradowanie.

Zwijam się w ciernistych pnączach,

wraz z łzami zatapiam się w leśnej głębi.

Szukam jeżyn, orzechów i jagód,

lecz są tam jedynie ziemia i grunt.

Więc zamarzam i twardnieję,

otulając się kamiennym okryciem,

bo on, lubując konwalie i róże,

gardził paprociami i bluszczem.