paroksyzm ciekawości

W oceanie myśli, w głowie paroksyzm,

Ciekawością serce pełne drży.

Ciągle nowych wątków ma koszyczek,

Rozpaloną twórczość z nieba snuje.

Cały świat nim wyszywa magiczny,

Od znaków, dźwięków, barw poezję.

Ubrana w słowa otula myśli,

Przenikając duszę, czarem błyszczy.

Pytania są źródłem każdej wiedzy,

I człowiek nieprzerwanie poszukuje.

Żądzę poznawczą w sobie nosi,

Jakby drzwi do nowych światów miał otwierać.

Ciekawości ognisto płonącej

Nie da się stłumić, ukryć przed światem.

Upartym odkrywcom przez wieki

Tchnie w żagle wiatrem niepokoju.

Patrzy w gwiazdy, snuje fantazje,

Zapomina o realnym świecie.

Bo ciekawość, jak złoty klejnot

Wszystkie ograniczenia burzy.

Duszę ciekawca przesiąka pasja,

Która wiedzę nabiera codziennie.

Paroksyzm ciekawości radość daje,

Nie ma granic, nie zna żadnych wiecznych.

I tak stąpam przez życia czeluście,

W poszukiwaniu nowych odpowiedzi.

Wypełniam duszę nieskończonym pytaniami,

Bo paroksyzm ciekawości mnie prowadzi.