Październikowa ekfraza

Jesień jak malarz wczesnym rankiem przychodzi do naszych ogrodów

Spaceruje odległymi ścieżkami, otwiera bramy i furtki prowadzące do zdziczałych gęstwin i kwiatowych labiryntów...

Włóczy się pustymi alejkami, długo wędruje drogą do wielkiego miasta...

Ale nie lubi gwarnych placów i ruchliwych ulic...

Dlatego powraca do cichych i chłodnych ogrodów, które od wielu dni trwają w pozornej martwocie...

Z plecaka wyjmuje pędzle i paletę, siada w jakimś zakątku pod drewnianym dachem, rozmyśla przez chwilę, a potem na krajobraz nanosi coraz piękniejsze barwy...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wspomnienie zamiast komentarza:

Jesień 2024 spędziłem w ogrodzie na dalekim przedmieściu Warszawy; ktoś po prostu zapytał, czy chcę od września do końca listopada pomieszkać w drewnianej altance (no powiedzmy, że w domku udającym Świdermajer). Na długie spacer wychodziłem około 6.00 rano, wykonywałem jakieś prace, po kilku godzinach wracałem do mojej pustelni... Ależ to nie była pustelnia- trochę dalej mieszkali podobni "uciekinierzy z miasta"; poza tym był miejscowy pies, który z jakiegoś nieznanego mi powodu bardzo mnie polubił; i tak mijał czas...

I wreszcie przyszedł 01 grudnia; do plecaka włożyłem kilka rzeczy, zamknąłem furtkę, a klucz oddałem pani w sklepie spożywczym. Wracałem wolnym krokiem do miasta, myślałem o najbliższej przyszłości, zastanawiałem się, czy jeszcze uda mi się ponownie nawiązać znajomości, które z jakiegoś powodu "same się zerwały"; jak oceniam tamte dni?

To były dobre dni, pełne myśli i emocji i tyle....