Pech ma milion twarzy

Patrz jaki młody , takie słowa padły od pielęgniarki kiedy przywieźli moje ciało a raczej już praktycznie truchło na oddział psychiatryczny . Po ciężkich przeżyciach niepowodzeniach głowa nie wytrzymała , coś pękło . Leżąc pod kroplówką to chyba była szusta z kolei , nabierałem ostrości i docierało do mnie co się stało , wstałem i poszedłem na stołówkę , usiadłem obok wychudzonego Pawła który spojrzał na mnie i powiedział - o kurwa ty to na grubo musiałeś lecieć , co amfetamina ? , Nie miałem siły mówić spojrzałem się na niego i pomyślałem , gdybyś tak ciężko po tartakach parę lat pracował to też byś wyglądał jak skopany pies . Mijały miesiące . Po jakimś czasie podszedł do mnie alkoholik który leżał na tej samej sali na początku mojej męki i powiedział ,- no nie sądziłem że cię wskrzeszą , po twoim wyglądzie , dalej nie dokończył . Pomijając moją osobistą tragedię , spotkałem wiele innych , kobietę w ciąży co tańczyła i jechała na imprezę mimo że była na stołówce w szpitalu , kobietę nauczycielkę która później leżała jak worek kartofli i krzyczała na uczniów , i łysego pana który stracił swoją żonę z dnia na dzień poprostu umarła , on mi najbardziej zapadł w pamięci piłem z nim gorącą czekoladę i wymieniałem się doświadczeniem miło go wspominam . Był obchód weszła do mnie moja prowadząca i zapytała dla czego pan ćwiczy ? Ja odparłem bo chciałbym coś osiągnąć w sporcie a ona odparła , ale pan już jest za stary ... wtedy chciałem zdechnąć w tym skurwiałym szpitalu , do tej pory te słowa mnie najbardziej bolą nie potrafię wyrazić jakie uczucia kryłem w sobie , nie chce zbytnio o tym myśleć . Doszło do diagnozy która była nieprzyjemna -ma pan chorobę psychiczną , dalej nie potrafię się z tym pogodzić , nienawidzę świata i siebie , najbardziej chciałem już opuścić to miejsce rok fanaberi był już dla mnie zdecydowanie za długi , chciałem wybrać się do lasu już nie wspomnę o powrocie do formy , nawet na to nie miałem nadziei . Wszystko musiałem zacząć od nowa żyć sam bo kobieta opuściła ,znaleźć nową pracę co było to nie łatwe i tuszując chorobę , już żałowałem że nie zdechłem w tym szpitalu , nie życzę nikomu abyś ty który to czytasz stracił/ a dotychczasowe życie , mieć przerwę i zaczynać od nowa . Przez te doświadczenia w tym szpitalu widzę tylko same niepowodzenia, choroby , i jak widzę kobietę w ciąży to odrazu mi się przypomina ta która śpiewała i tańczyła , pomagałem jej bo każdy by pomógł ciężarnej jak by leżała w szpitalu , ciężkie doświadczenie . Teraz jestem na etapie podążania i realizowania swoich celów , chcę tak bardzo udowodnić tej kurwie co powiedziała że nic nie osiągne że jestem za stary , że nie dam rady , ile ja łez wylałem przez jej słowa , już ból był mniejszy gdy widziałem swoją byłą z innym jak ułożyła sobie z nim życie , i bardzo dobrze bo z chorym i nieudolnym tego by nie zrobiła . Non stop się poddaje i się przejmuję żałuję że nie jestem młody , wtedy bym uniknął tego poniżenia i tych słów'' że pan jest za stary na karierę sportową , nie chciałbym komuś odbierać jego poglądu na marzenia bo to najgorsze skurwysyństwo , powiedzieć dziecku choremu które nie chodzi że po co ci rehabilitacja skoro ty i tak nie będziesz biegać . Nawet najgorszy uczeń musi wiedzieć że robi postępy , trzeba dać nadzieję , pochwalić , dać wiatr w żagle . Bo najbardziej rani ludzka znieczulica i obojętność wobec drugiego człowieka .