Pełnia

Słyszę łapczywe dźwięki mlaskania

I biadolenia o wiecznym głodzie

Do wora bez dna pakuję narzekania

By wreszcie móc stąd szybko odejść

I idę głośno krzycząc że król jest nagi

Bo miłość też trzeba umieć dawać

Bezwiednie, w czasie radości lub powagi

Promień szczerej nadziei pokazać

Ja nie mówię że ja to umiem

Ale staram się nie mlaskać głośno

Ja powoli miłości się uczę

By wypełnić mój worek radością