peruwianki

wzorzyste apaszki

zdobiły salę

rozpraw z realiami i miarą jutra

nie dało się ukryć

między nimi była jakaś chemia

życie trzymało się kropel nadziei

w końcu powracała

kobiecość

dopełniana od nowa

tulona

noszona na rękach

by jej włos z głowy nie spadł