Perypetie Gustawa-Konrada, czyli karykatura głównego bohatera III części Dziadów

AKT II SCENA VI

BOHATEROWIE:

KONRAD, PAN ĆWIREK, KAMERDYNER WALENTY

(Konrad leży w swoim łóżku, patrząc w sufit. Pan Ćwirek śpi smacznie na poduszce obok. Ciemno za oknem, księżyc wysoko na niebie.)

KONRAD:

(Nagle.)

Nie mogę na to pozwolić!

(Zrywa się z łóżka.)

PAN ĆWIREK:

(Otwiera oczy, przestraszony rozgląda się dookoła.)

Ćwir!

KONRAD:

(Chodzi po pokoju w piżamie energicznym krokiem.)

Nie mogę, Panie Ćwirku! Po prostu nie mogę!

(Podchodzi do okna. Patrzy w dal. Dramatycznym głosem.)

Nie mogę odejść. Nie przed spaleniem tego siedliska grzechu na wiór!

(Uderza pięściami o ramę okna.)

PAN ĆWIREK:

(Przekręca głowę na bok, patrząc na Konrada pytająco.)

Ćwir?

KONRAD:

Tak, Panie Ćwirku! Czas działać!

(Konrad w piżamie podchodzi do drzwi. Pan Ćwirek przelatuje na ramię i wtula się w bok szyi Konrada. Konrad otwiera drzwi.)

KAMERDYNER WALENTY:

(Stoi przed drzwiami niczym zjawa, ciemne oczy, blada twarz, czarny garnitur z frakiem. Flegmatycznym, powolnym głosem.)

Paniczu, proszę wrócić do łóżka.

KONRAD:

(Drze się w niebogłosy, przerażony.)

AAHHH!

(Łapie się za serce, oddychając głęboko.)

PAN ĆWIREK:

(Oczy szeroko otwarte, chowa łebek za szyję Konrada.)

KAMERDYNER WALENTY:

(Spokojnie, nieporuszony.)

Nie ma potrzeby tak wrzeszczeć w środku nocy. Całe miasto panicz obudzi.

KONRAD:

(Próbuje odzyskać utraconą dumę, zarumieniony.)

Dlaczego sterczysz przed moim pokojem?! To jakieś nowe hobby?

(Rozkazuje wyniośle.)

Odejdź!

KAMERDYNER WALENTY:

(Wciąż nieporuszony.)

Niestety, muszę odmówić.

KONRAD:

(Coraz bardziej zdenerwowany.)

Jak śmiesz...?!

KAMERDYNER WALENTY:

Rozkazy Pana Domu. Panicz nie ma prawa opuścić pokoju do poniedziałku. W razie konieczności mam przykaz do użycia siły.

KONRAD:

(Pokonany, zatrzaskuje drzwi przed nosem kamerdynera. Siada na łóżku.)