Pętla farta warta _ pasja

W czasie skóry i piszczeli nie posiadałem nic w mózgu. Tylko zgrzyt piły tnącej pieprzone zimno. Chciałem się wymienić z przedmiotami, które już nie żyją, a jeszcze nie są umarłe. Pragnąłem wypożyczyć wytrwałość i zaistnieć bez ciała. Lecz pierdolona grdyka nie chciała iść na ustępstwa; charczała jak umierający na suchoty poeta, no a pętla wciąż kusiła swoim wyimaginowanym węzłem wisielczym. Moje jestestwo dokonywało transakcji ratunkowej pomiędzy ciałem a linią horyzontu. Cóż kiedy ona zawsze była w górze, wysoko w powietrzu i dyndała jak kutas impotenta.

Gdy już miałem za sobą czas kości i skóry i porozumienie z grdyką, to pętla się urwała, spadając na ziemię z kością ogonową; zabolało i to mocno zabolało, że aż zwieracze puściły.

Pocięli sznur na kawałki i jak talizman, na szczęście zabrali ze sobą.

A ja dostałem nowe mięso pod skórą i nowe buty (dwa lewe). Nazajutrz przyszło zwolnienie z życia na stałe.

I co?

Poszedłem sobie na spacer w kierunku pętli tramwajowej.