piąta rano z minutami

nic się nie zmieniło

poeta stoi na dworcu

pragnienia uwięzione w gwiazdach

tłuką się po niebie

w taką noc

pociągi błądzą w przestworzach

po koślawych peronach wędruje księżyc

podróżni kartkują przedziały

na pustej bocznicy

w metafizycznej orbicie

tłum plecaków i wiersze porzucone

świt pojawia się z każdej strony