Piekielna humoreska
Szatan ocknął się na tronie, drżąc z zimna. Jęcząc, wyprostował obolałe plecy. Długo otrzepywał pogniecione skrzydła z okruchów, kurzych kostek i ogryzionych udek nietoperzy.
– Belfegor! – ryknął. – Do mnie!
Korytarze odpowiedziały stłumionym echem. Po chwili boczne drzwi uchyliły się i do sali tronowej wtoczyła się poczwara przypominająca krzyżówkę kozła z nosorożcem. Śmierdziała tak okrutnie, że ćmy i pająki same zaczęły spadać z sufitu.
– Czemu w piekle jest zimno jak w psiarni? – zapytał Szatan. Aż zatrząsł się ze złości.
Pomiędzy jego rogami przeskakiwały małe, niebieskie błyskawice.
– Lilith, panie. Pańska małżonka, łaskawie zarządziła wygaszenie ognia pod kotłami – wyjąkała bestia.
– Cooo? Wołać ją! Natychmiast!
Belfegor zaczął wycofywać się na czworakach, jednocześnie bijąc pokłony przed panem piekieł.
– Jedna chwila słabości, a konsekwencje na wieki wieków – mruknął do siebie Szatan.
Główne drzwi rozchyliły się ze zgrzytem. Początkowo można było dostrzec tylko różową, pulsującą mgłę. W niej, niczym w kalejdoskopie, pojawiały się sylwetki pięknych kobiet, wiedźm i wampirzyc. Lilith najwyraźniej nie mogła zdecydować, którą postać ma przybrać.
– Skończ ten pokaz mody i wchodź – wycedził jej małżonek. Lilith w końcu przyjęła kształty niewinnego dziewczątka z warkoczykami i tanecznym krokiem weszła do sali.
– Ty stary capie! Łachudro piekielna! Przypomniałeś sobie, że masz żonę? – warknęła.
– Kazałaś wygasić ogień! Ja tu jestem władcą i…
– Bo jak jest zimno, to mniej śmierdzi. – Lilith zatrzepotała rzęsami. – Pięćset lat nikt tu nie sprzątał. Hałdy śmieci zasypały już korytarze. Smród jest taki, że ta twoja gwardia chodzi jak pijana. A ty… Ty całymi dniami pilnujesz tego krzywego stołka, który nazywasz tronem! Albo sprzątasz, albo marzniesz.
Tupnęła wdzięcznie nóżką i zniknęła. Szatan długo patrzył w miejsce, gdzie stała. Potem spojrzał na tron. Rzeczywiście był krzywy.
Komentarze (3)
No! I tutaj mam naprawdę niewiele do powiedzenia poza tym, że bardzo mi się podobało. :D
Jest to dokładnie taki rodzaj krótkiej humoreski, jaką lubię. Lekki, absurdalny, napisany bez zbędnego kombinowania i przede wszystkim zabawny. Podoba mi się, że żarty są tutaj bardzo bezpośrednie. Nie trzeba się zastanawiać, "co autor miał na myśli". Jeśli Belfegor śmierdzi tak, że ćmy i pająki spadają z sufitu, to po prostu tam faktycznie jest taki cap. To jest obrazowe. I o to chodzi. Właśnie ta bezpośredniość genialnie tutaj działa.
Podoba mi się też sam pomysł na piekło. Zamiast wielkich, patetycznych demonów i wiecznego ognia dostajemy Szatana marznącego na tronie, Lilith, która wyłączyła ogień, bo w piekle jest za dużo smrodu (xD), oraz pięćsetletnie zaniedbania w sprzątaniu. A do tego jeszcze krzywy tron. Puenta z tym, że Szatan na końcu rzeczywiście zauważa, że tron jest krzywy... W punkt.
Tekst jest lekki, płynny i nie mam wrażenia, że czegoś tutaj brakuje albo że coś zostało niepotrzebnie przeciągnięte. Jest pomysł, jest dowcip, jest rozwinięcie i jest puenta.
Wyłapałam jednak kilka drobnych językowych zgrzytów. Ale nie jakichś poważnych, tylko takich do ewentualnego rozważenia. „Po dłuższej chwili coś zabełkotało” brzmi dla mnie trochę dziwnie. Samo „bełkotać” kojarzy mi się raczej z mówieniem niewyraźnie, więc przy tym „coś” trochę się zatrzymałam. „Belfegor wycofał się tyłem” masło maślane, choć tutaj da się to obronić, jeśli mówimy o wycofywaniu się twarzą do Szatana. No i „Lilith najwyraźniej nie mogła zdecydować, którą z nich przybrać”. Tutaj zabrakło mi chyba słowa „postać”, bo przez chwilę miałam w głowie: „którą z nich przybrać... ale co właściwie?”
I to właściwie tyle. Poza tym naprawdę bardzo przyjemny tekst. Krótki, zabawny i dokładnie taki, jaki powinien być. Szczerze, to mogłabym poczytać kolejne tego typu anegdoty z piekła. :)
– Bo jak jest zimno, to mniej śmierdzi. – Lilith zatrzepotała rzęsami.
– Pięćset lat nikt tu nie sprzątał. Hałdy śmieci zasypały już korytarze. Smród jest taki, że ta twoja gwardia chodzi jak pijana. A ty… Ty całymi dniami pilnujesz tego krzywego stołka, który nazywasz tronem! Albo sprzątasz, albo marzniesz.
I jeszcze tutaj. Pierwsza wypowiedź Lilith jest zapisana tak, jakby po niej kończyła się jej kwestia i następna linia zaczynała nową wypowiedź, ale nie ma żadnego oznaczenia, że nadal mówi ta sama osoba.
Dziękuję za bezcenne uwagi. Już poprawiłem! Pozdrawiam serdecznie.
PS. Planuję dalsze części piekielnej odysei :))
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania