Pierwszy płomień

To nie był ogień, co spala w oddali,

to cichy blask, co rozjaśnił nam sień,

gdyśmy na szkolnym korytarzu stali

i nie wiedzieli, co przyniesie dzień.

Dotknięcie ręki, jak dotknięcie nieba,

i w sercu strach, by nie uleciał ptak.

Nic więcej wtedy nam nie było trzeba,

choć cały świat powtarzał nam: to tak?

Czas gna do przodu, zaciera ślad stóp,

lecz w tamtej ciszy wciąż echem brzmi śmiech.

To pierwszy wiek, co nie znał jeszcze złud,

i czysty, jasny, nieśmiały nasz grzech.