Piszę

Nikt nie wie, jakie rzeczy powstają w moim pokoju,

na starym biurku, w najciemniejszym kącie domu.

Jak smutne wiersze na parapecie wolno pisane

do głośnego stukotu kropel bijących okno niebywale.

Pod wierzbą płaczącą w ogródku wymyślone,

przy słońca zachodzie - najwspanialszej porze.

Niezapomniane przygody na kartach zapisane.

Stukając ołówkiem w skroń mą prawą

wymyślam kolejną, kolejną, kolejną

historię co o losach ludzkich prawi:

rozpaczy, miłości, odrazie, tęsknocie.

Tyle uczuć mych i myśli wyraża;

kłębią się w głowie nieubłaganie,

niedoczekane niestety zapomniane,

Nikt nie wie, co piszę, nikt nie wie, co myślę,

twierdzą pewnie, że bazgram bezmyślnie.

Nie wiedzą, że całą sobą czuję co piszę.

Zachłanna ma wyobraźnia chce więcej i więcej.

Powstrzymać jej nie mogę co najwyżej poręczę,

obiecam, że spiszę co do rąk przyniesie;

nie zapomnę - napiszę, co daruje mi wena.

Postaram się, napiszę dla siebie,

nie musicie wiedzieć;

bowiem, kiedy oczy cieszę wierszem gotowym

uświadamiam sobie, że one wszystkie są tylko moje.