Piszta, co chceta

Książka życzeń i zażaleń wisząca niegdyś na sznurku w sklepie obuwniczym

trafiła do Muzeum Codzienności PRL-u – skansenu minionego XX wieku.

Na pierwszych jej stronach są achy i ochy, wyrazy wdzięczności za modny styl.

Doceniano miękkie podbicia i wysmukłe obcasy, a nawet dodający charakteru

szpic, którego zastosowanie może być przeróżne: „Szkoda kopnąć nimi w du..”

Dobre oceny zbierały kapcie domowe z filcu wysokiej jakości, ręcznej roboty.

W innym wpisie Jadwiga zachwyca się cudnymi kozakami na chłodnawe dni.

Wychwala ich smukłość i suwak radzieckiej produkcji, co się nie łamiotsja,

sandały o podgumowanej skórze na lato, z gratisem w postaci białych skarpet.

Nawet sama szanowna pani od biologii z renomowanej szkoły dla bystrzaków

dodała wpis czerwonym długopisem: „W końcu znalazłam coś na moje nóżęta.

Jestem zachwycona tym opływowym kształtem oraz wysokiej klasy rzęskami”

Niektóre skargi oznaczono przypiskiem: „warchoł” – "Sznurówka mnie pękła

przy pierwszym wiązaniu. Żądam tu i teraz satysfakcji!" Inny kmiot narzekał:

„Stopa wlazła, ale nijak jej wyjąć!". „Lakierki piszczały w drodze do ołtarza”

Pan Waldek, abstynent, zapłakał, ciągając nosem : „Sprzedano mi buty, co piją"

Sklep dawno wyparował; zostały po nim tylko pamiątki gdzieś tam na strychu...

Łapcie wykoślawione i dziurawe jak pantofelek Kopciuszka śniącego na jawie.

Przedostatnią kartkę z notatką kierownika sklepu usunięto dosyć nieudolnie.

Po kilku ruchach rysikiem ołówka badacze pisma ze zdumieniem odczytali:

„Bosemu nie dogodzisz, w związku z czym od jutra wchodzą kartki na buty!”