Piwnica.

Mgła gęstniała nad przedmieściami, gdy Wiktor po raz kolejny tego wieczoru przecierał ściereczką ten sam, dawno już czysty kieliszek. W salonie pachniało drogą różaną wodą i chłodem – ulubionym zestawem jego żony, Malwiny.

Malwina siedziała przed lustrem, poprawiając szkarłatną pomadkę. Widziała w nim to, co zawsze: kobietę zbyt piękną dla tego świata, a już z pewnością zbyt cenny klejnot dla czwóreczki, jaką był Wiktor. Jej mąż – cichy, spuszczający wzrok przy każdej konfrontacji księgowy, zwany w towarzystwie bezczelnie „ciapciakiem” – idealnie nadawał się na tło. Nie zadawał pytań, pisał posłusznie sprawozdania finansowe i nigdy nie dociekał, dlaczego Malwina tak często musi „wyjeżdżać w sprawach firmy”.

Nie dociekał też, kim był Damian.

Damian pojawił się w ich życiu pół roku temu. Młodszy od Wiktora o dekadę, o aparycji modela i spojrzeniu drapieżnika, doskonale wiedział, jak urobić kobietę pokroju Malwiny. Karmił jej próżność tanim zachwytem, wyciągając z niej bezwzględnie każdy grosz. Malwina, ślepa w swojej samouwielbieniu, wierzyła, że uciekną razem do Włoch. Damian tymczasem planował po prostu przejąć majątek jej męża, a samą Malwinę zostawić z niczym, gdy tylko przelewy zaczną wpływać na bezimienne konto.

Plan był prosty, genialny i bezwzględny.

– Wiktorze, przynieś z piwnicy ten stary rocznik bordeaux – powiedziała Malwina, nawet na niego nie patrząc. – Damian zaraz wpadnie na kolację. Musimy omówić „inwestycje”.

– Oczywiście, kochanie. Już idę – szepnął Wiktor z potulnym uśmiechom.

Kiedy z zszedł po stromych drewnianych schodach, na górze zadźwięczał dzwonek do drzwi. Damian wszedł do domu jak do siebie. Zdzielił Malwinę drapieżnym pocałunkiem w usta, uśmiechając się pod nosem. W kieszeni marynarki wyczuwał chłodną, ciężką strzykawkę z syntetycznym lekiem na serce. Dzisiejszy wieczór miał być ostatnim w życiu poczciwego ciapciaka. Malwina dostanie spadek, podpisze pełnomocnictwa Damianowi, a miesiąc później... ona również przestanie być potrzebna.

– Wszystko gotowe? – szepnął Damian, gładząc ją po ramieniu.

– On niczego się nie domyśla – zaśmiała się cicho Malwina, patrząc na swoje odbicie w szybie. – Jest tak śmiesznie naiwny.

Z piwnicy dobiegł głuchy stukot.

– Wiktor? Masz to wino? – zawołała niecierpliwie Malwina, podchodząc do otwartych drzwi prowadzących w dół.

– Wybacz, kochanie! Przypadkowo potknąłem się o karton. Pomożecie mi na chwilę? To ciężka skrzynia – odpowiedział cichy, przepraszający głos z ciemności.

Damian przewrócił oczami i zrezygnowany ruszył w stronę schodów.

– Idę. Pokażę mu, jak używa się mięśni – rzucił do Malwiny i zaczął schodzić w mrok piwnicy.

Malwina stała na górze, zniecierpliwiona, oglądając swoje świeżo zrobione paznokcie.

Nagle z dołu nie dobiegł żaden hałas walki. Żaden krzyk. Tylko głuchy, mokry dźwięk – jakby ciężkie worki ze zbożem upadły na betonu. Potem nastała absolutna, przerażająca cisza.

– Damian? – zapytała Malwina, a w jej głosem po raz pierwszy zadźwięczała nuta niepokoju. – Damian, co wy tam robicie?

Brak odpowiedzi.

Kobieta podeszła do schodów. Powoli, na wysokich obcasach, zrobiła kilka kroków w dół. W głębi piwnicy świeciła tylko jedna, słaba żarówka, rzucająca długie, cienie.

– Wiktor?

Z cienia powoli wyłoniła się postać. To był Wiktor. Ale nie był to już ten sam człowiek. Jego ramiona były wyprostowane, a z twarzy całkowicie zniknął ten nawykły do przepraszania, miękki wyraz. W ręku trzymał ciężki, stalowy klucz francuski, z którego spływała ciemna gęsta smuga.

U stóp Wiktora leżał Damian. Oczy miał szeroko otwarte, nieruchome, a z jego kieszeni wypadła stłuczona strzykawka.

Malwina cofnęła się z przerażeniem, podciągając dłoń do ust.

– Ty... ty go zabijasz! Co ty zrobiłeś?! Wiktor, zwariowałeś?!

Wiktor spokojnie powoli pokonywał kolejne stopnie w jej stronę. Jego głos był spokojny, wręcz wyprany z emocji.

– Widzisz, Malwino... Przez dziesięć lat patrzyłem, jak myślisz, że jestem głupi. Myślałaś, że nie wiem o twoich kochankach? O pieniądzach, które podkradałaś z naszych kont? Myślałaś, że jestem ciapciakiem.

– Wiktor, błagam... – wyjąkała, a szkarłatna pomadka nagle skontrastowała z jej śmiertelnie bladą twarzą. Cofnęła się o krok, ale jej obcas ugrzązł w szczelinie między deskami schodów. Zamachała rękami.

– On chciał mnie zabić dzisiaj. Ty miałaś przejąć majątek, a potem on pozbyłby się ciebie. Czytałem wasze wiadomości od miesięcy, kochanie. Znałem każdy detal waszego małego, okrutnego planu. Ale plan był mój.

Wiktor stanął stopień niżej od niej. Popatrzył jej prosto w oczy – i po raz pierwszy Malwina zobaczyła w nich coś, co paraliżowało ze strachu. Bezwzględną, zimną nienawiść, ukrywaną pod maską uległości przez długie lata.

– Ty... ty nie jesteś taki... – szepnęła.

– Byłem. Ale cierpliwość to też cecha dobrego księgowego. A teraz mam dwie martwe osoby w planie. Jedną na dole, a drugą...

Wiktor nie dokończył. Nie musiał użyć siły. Po prostu zrobił gwałtowny krok w jej stronę i lekko uniósł rękę.

Malwina, ogarnięta czystą paniką, szarpnęła się w tył, by uciec. Jej uwięziony obcas złamał się z głośnym trzaskiem. Kobieta straciła równowagę i z głuchym krzykiem poleciała w dół, odbijając się od twardych, kanciastych stopni, aż z impetem uderzyła głową o betonową posadzkę, tuż obok nieruchomego ciała Damiana.

W piwnicy znów zapadła cisza.

Wiktor zszedł powoli na sam dół. Przyklęknął przy żonie, sprawdził jej tętno. Brak.

Z głębokim westchnieniem wyciągnął z kieszeni czyste, skórzane rękawiczki. Nałożył je, po czym z aptekarską precyzją zaczął układać scenariusz dla policji: strzykawka Damiana w dłoni Malwiny, ślady szmotania, nieszczęśliwy upadek na schodach podczas próby obrony przed bezwzględnym szantażystą i kochanek, który zginął w samoobronie z ręki przerażonego, potulnego męża, który właśnie wrócił z piwnicy z winem...

Wiktor uśmiechnął się lekko pod nosem. Wlał sobie kieliszek bordeaux, usiadł w fotelu w salonie i powoli wpisał w telefonie numer alarmowy.