Płacz skrzywdzonego dziecka

Zabierz mi matko ostatniego tchu

w piersiach pogłoski, szelest płuc ochrypły,

w ostatkach już - pomruk świadomy.

Zabierz mi matko lasów najstarszych

poszarzałe kadry, płomienne słońca

odbicie w licach traw, pamięć oczu

co piękno widziały lśniące wielu barw.

O matko, ty co dzieci swe częstujesz

goryczy dłońmi pełnymi, napełniasz pustką,

za włosy szarpiesz by śpiew wywołać -

- nadaj dźwięk harfom, odmień los

słuchaczy głuchych. Uczyń zadość,

bo dość mam takiego życia. W bólu

cierni utrzymujących ramę duszy,

co oddech spłycają - nazywają go nieznacznym.