Płacząca

Z wierzebą płaczącą, siedząc w jej cieniu

Składam dłonie wznosząc wzrok.

Otacza nas mrok,

Pochłania mgła, zatapia w zapomnieniu.

Oddane burzom i sztormom,

Rozchwianymi emocjami malujemy

szlaki.

Łzy żłobią w jałowej ziemi strach,

Karmiąc powietrze skażoną żałobą.

Rozpaczą wyznaczamy drogę

Dla podróżników wiecznej zimy.

Za nami stłumione żalem korowody

Uciekają w dymiącą pożogę.

Ostatnie promienie wieczoru

Uchylają drzwi, zapraszając w otchłań.

Czołgaj się, po linie w czeluść,

Przed tobą pochowane jutro.

Martwa przestrzeń, nagie ciała.

Ciemność, ciężkość, senność...

Jej palce na mych włosach,

Jej łzy na moich piersiach.