planchette

przespała się z diabłem,

przespała wszystkie modlitwy.

pozostało tańczyć,

na ziemiach niczyich, w ciszy.

bo świat jest nieczuły

i nie kocha jej wcale.

nie pozwolił jej dorosnąć

i zostawił jak dzieciaka we mgle.

mętna dziewczynka przywiera, wtapia się,

wtula we wszystko...

płomienie świec przeciągają ją

w cień.

chciałaby, żeby ktoś ją usłyszał,

ale wypluwa tylko mleczne słowa,

litera po literze —

i trochę krwi.

chciałaby być czymś więcej,

chciałaby nie być namiastką.

a wokół słychać tylko drżenie czasu

i delikatne bicie serca,

czuć mech, kredowy kurz, zawilgocone drewno...

to nieniebo,

to ruina.

...pozostało tańczyć,

więc tańcz, mętna dziewczynko, duszyczko bez imienia —

choć świat jest nieczuły,

może go wzruszysz...