Płatki białych i czerwonych róż

Płatek czerwonej róży

Na nadniszczonej czarno-białej fotografii

Snuje jej barwne opowieści

O dawnej zapomnianej miłości,

 

O gorącym niegdyś uczuciu,

Które nie przetrwało próby czasu,

Gdy z winy okrutnych najeźdźców,

Rozdzieliła wojna dwoje młodych kochanków,

 

O dawnych wielkich miłościach,

Po których wszelki ślad zatarł czas,

Po których u schyłku życia,

Pozostał jedynie w sercu gorący żal.

 

Gdy z winy długoletnich wojen,

Z nieubłaganym czasu upływem,

Gasło niejedno gorące uczucie,

Stając się jak zasuszony róży płatek…

 

Płatek białej róży

Na starym modlitewniku pożółkłym

Strzeże wielkiej tajemnicy

Dawnych zapomnianych modlitw,

 

Niegdyś w kościołach stareńkich

Z nabożną czcią wyszeptywanych,

O szczęśliwe powroty z wojny

Tysięcy młodych polskich żołnierzy,

 

Na których z wytęsknieniem czekały,

Zawsze pełne niewzruszonej nadziei,

Wierne im serc ich wybranki,

Tuląc do serca drobne pamiątki,

 

Lecz nie każda panna

Powrotu swego ukochanego doczekała,

Po wielu młodych dziewcząt policzkach

Spłynęła bólu gorzka łza...

 

Płatki białych i czerwonych róż

Na warszawskich placów bruku

Zadumane słuchają w milczeniu

Szeptów zimnego wiatru,

 

Gdy ten swym gwałtownym powiewem

Snuje historie wspaniałe,

O polskich żołnierzy bohaterstwie,

Dawnym niewzruszonym ich męstwie,

 

A gdy w pobliżu Grobu Nieznanego Żołnierza,

Długimi nocami w blasku księżyca,

Pośród ciszy spowijającej plac,

Słychać szepty jakby z wieczornego pacierza,

 

To maleńkie różane płatki,

Wspominają bohaterów niezłomnych,

Przed wieloma, wieloma laty,

W obronie ukochanej Ojczyzny poległych…

 

Płatki białych i czerwonych róż,

W płonących nocami zniczy blasku,

Na płytach nagrobnych polskich bohaterów,

Pozaplatane w wiązanki biało-czerwonych wieńców,

 

Za poległych żołnierzy dusze

Modlą się niesłyszalnym szeptem,

Przez anioły niewzruszenie Bogu wierne

Zanoszonym przed Jego oblicze,

 

A tych maleńkich płatków róży

Ciche i szczere modlitwy,

Dla wielkich patriotów pamięci

Hołdem tych nocy są uniżonym,

 

Bo małego róży płatka,

Niesłyszalna ludzkim uchem modlitwa,

Większą ma wagę w oczach Wszechświata,

Niż światłych ludzi bez pokrycia słowa…

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania