Płatki słów

Nie umiem czytać pięknych słów,

czasami nawet

zapominam imion.

Z suchej róży — proch

na białym parapecie.

Nic innego mi nie leży

w skruszałym kwiecie.

Za drzwiami — pozaginane kartki

słów.

W pokoju — płatki rozdartych róż,

na które opadam miękko,

jak ostatnie z imion.