Platoniczna Miłość

Jeśli tego słuchasz to wiesz o kim mówię

Sprawa jest prosta, pewnie tego nie zrozumiesz

W odniesieniu do konkretów będę mówił o Platonie

Platoniczna miłość to jest coś co we mnie płonie

Jeśli tego słuchasz, to wiesz, o kim mówię,

Tyś jak gwiazda, co świeci, co w myślach mych płonie

Sprawa jest prosta — a jednak w tym chaosie

bo rzeczy widzialne to cień tylko — marność nad marnoście

Platoniczna miłość to ogień, chyba ciebie gonię

jak płomień świecy w cerkwi, co pali, choć nie tyka złota.

I noszę tę wizję w sobie, jak prorok niesie znaki... od Boga

Wiem że czasem najczystsza miłość rodzi się z odległości,

a dotyk jest zbyt mały, by unieść ciężar duszy — jest prościej

więc trwam w tej idei, która żyje, choć ciało milczy.

Nie mogę przed tym uciec, jest w głowie jak myszy