Pleśń
Pod uśmiechem nazbyt czułym
Skrywam mrocznych pasm przestworza
Od mej złości śliskich macek
Niech świat broni ręka boża
Ludzi w świecie jest tak wiele
Każda dusza ma swą pieśń
Chociaż pośród serc przejrzystych
Moje oferuje pleśń
Pasji w ludziach co nie miara
W dualizmie dobro, zło
Jednak moją ulubioną
Jest sprowadzać was na dno
Czyli kogo? Ktoś zapyta
Któż jest wśród mistycznych was?
Ludzie cisi i naiwni
Takich jak wy psuję w raz
Wciągam sprytnie w złe bezdroża
Gwarantując wtem przygody
Lubię patrzeć jak bezmyślenie
Sporządzacie własne groby
Daję wizję wolnej woli
Choć uwodzę czarcim wzrokiem
Lecz nie wiecie moi mili
Czar mój stanie się wyrokiem
I tak niszczę w was niewinność
Z nieskrywaną satysfakcją
Jeśli mam być całkiem szczera
Robię to z ogromną gracją
Patrzę z dumą jak w was wszystkich
Umierają młode dusze
Jakże piękny jest to widok
Chyba zaraz się tym wzruszę
Na tym mogłabym zakończyć
Choć gdy pleśnią dusze skażę
Beznamiętnie w kąt was cisnę
I na wieczno się obrażę
Przyjdzie jednak dzień przełomu
Gniew wasz sięgnie brwi zenitu
I pójdziecie moją drogą
Dając innym moc "zachwytu"...
Komentarze (1)
O, Matko Boska Inwersyjna, ale po co tutaj tyle nienaturalnego dla naszego języka szyku, który imituje poezję w taki sam sposób, jak wgrane w Tesli dźwięki imitują odgłos spalinowego V8. Już "mrocznych pasm przestworza" to zabieg językowo tak powykręcany, jakby ktoś mu zarzucić fentanyl i teraz stoi ten wers bezradnie i próbuje też wykręcić język czytelnika do tego stopnia, jak wykręcony po narkotykach ciało bezwładnie zwisa nad chodnikiem.
W zasadzie, dalsza część tekstu tak samo udaje poezję, a jednocześnie kaleczy język bardzo ostro. Innym aspektem jest połączenie dwojga elementów utworu: patosu, który może bywa i dość charakterystyczny dla poezji, ale tutaj patos, jako narzędzie, nie spełnia swojego zadania, bo nie jest w stanie udźwignąć warstwy znaczeniowej, która w zasadzie przypomina wpis do pamiętniczka zbuntowanego nastolatka. Zdarza się, iż próbuję, mało skutecznie, ale próbuję, powstrzymać się od oceny samej treści, a skupić wyłącznie na aspektach technicznych, jednak w tego rodzaju utworach sama treść jest również narzędziem, a w dobie XXI wieku, który to dysponuje nie tylko rozbudowanym językiem emocjonalnym, ale bogaty jest w wiedzę psychologiczną i pojęcia takie, jak inteligencja emocjonalna, trzeba jednak pamiętać, że jest to właśnie ten rodzaj inteligencji, który w dużym stopniu determinuje charakter utworu literackiego, a w tym przypadku charakter tekstu determinuje brak w tekście oznak tejże inteligencji.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania