Pleśń

Pod uśmiechem nazbyt czułym

Skrywam mrocznych pasm przestworza

Od mej złości śliskich macek

Niech świat broni ręka boża

Ludzi w świecie jest tak wiele

Każda dusza ma swą pieśń

Chociaż pośród serc przejrzystych

Moje oferuje pleśń

Pasji w ludziach co nie miara

W dualizmie dobro, zło

Jednak moją ulubioną

Jest sprowadzać was na dno

Czyli kogo? Ktoś zapyta

Któż jest wśród mistycznych was?

Ludzie cisi i naiwni

Takich jak wy psuję w raz

Wciągam sprytnie w złe bezdroża

Gwarantując wtem przygody

Lubię patrzeć jak bezmyślenie

Sporządzacie własne groby

Daję wizję wolnej woli

Choć uwodzę czarcim wzrokiem

Lecz nie wiecie moi mili

Czar mój stanie się wyrokiem

I tak niszczę w was niewinność

Z nieskrywaną satysfakcją

Jeśli mam być całkiem szczera

Robię to z ogromną gracją

Patrzę z dumą jak w was wszystkich

Umierają młode dusze

Jakże piękny jest to widok

Chyba zaraz się tym wzruszę

Na tym mogłabym zakończyć

Choć gdy pleśnią dusze skażę

Beznamiętnie w kąt was cisnę

I na wieczno się obrażę

Przyjdzie jednak dzień przełomu

Gniew wasz sięgnie brwi zenitu

I pójdziecie moją drogą

Dając innym moc "zachwytu"...

Średnia ocena: 3.0  Głosów: 2

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • Dziena hiena 2 godz. temu

    O, Matko Boska Inwersyjna, ale po co tutaj tyle nienaturalnego dla naszego języka szyku, który imituje poezję w taki sam sposób, jak wgrane w Tesli dźwięki imitują odgłos spalinowego V8. Już "mrocznych pasm przestworza" to zabieg językowo tak powykręcany, jakby ktoś mu zarzucić fentanyl i teraz stoi ten wers bezradnie i próbuje też wykręcić język czytelnika do tego stopnia, jak wykręcony po narkotykach ciało bezwładnie zwisa nad chodnikiem.

    W zasadzie, dalsza część tekstu tak samo udaje poezję, a jednocześnie kaleczy język bardzo ostro. Innym aspektem jest połączenie dwojga elementów utworu: patosu, który może bywa i dość charakterystyczny dla poezji, ale tutaj patos, jako narzędzie, nie spełnia swojego zadania, bo nie jest w stanie udźwignąć warstwy znaczeniowej, która w zasadzie przypomina wpis do pamiętniczka zbuntowanego nastolatka. Zdarza się, iż próbuję, mało skutecznie, ale próbuję, powstrzymać się od oceny samej treści, a skupić wyłącznie na aspektach technicznych, jednak w tego rodzaju utworach sama treść jest również narzędziem, a w dobie XXI wieku, który to dysponuje nie tylko rozbudowanym językiem emocjonalnym, ale bogaty jest w wiedzę psychologiczną i pojęcia takie, jak inteligencja emocjonalna, trzeba jednak pamiętać, że jest to właśnie ten rodzaj inteligencji, który w dużym stopniu determinuje charakter utworu literackiego, a w tym przypadku charakter tekstu determinuje brak w tekście oznak tejże inteligencji.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania