Płomień nadziei

Szarość nieba szeptem płynie,

wiatr rozplata smutku nici.

Wśród cieni budzi się świt—

ciepły, złoty, nieuchwytny.

Krople światła drżą na trawie,

roztańczone w pieśni rosy.

Baranek chmurą się błąka,

szuka słońca, szuka wiosny.

Podaj dłonie – złączmy serca,

niech rozbrzmiewa śmiech jak dzwony!

Niebo w naszych myślach jasne,

wspólnym światłem rozpalone.