Płot z myśli

Beethoven chrapał tego ranka jak smok. Spokojny rytm jego oddechu niósł się po całym domu, jakby poranek miał własną muzykę. Otworzył jedno oko, potem drugie i już po chwili poleciało:

— Dzień dobry, kochanie.

Wplotłam dłoń w jego rude, mięciutkie włosy. Łaskotanie przebiegło aż po czubki palców. Pomyślałam, że czasem naprawdę niewiele człowiekowi potrzeba do szczęścia.

No dobrze… jeszcze kawy.

Aromat kawy dołożył swoje i poranek zrobił się niemal idealny. I iiiii… klikając, weszłam na opowi.pl.

Powiem Wam, że chwilę później oblałam się kawą.

Nie dlatego, że kawa była za gorąca.

Rozumiem komentować. Rozumiem krytykować mój język pisany. Można napisać: nielogiczna, niegramatyczna, niepoprawna, nieidealna. Przyjmuję. Naprawdę. Nie wszystko musi być przecież od linijki.

Ale proszę, nie rozpędzajcie się w swojej zjadliwości tak bardzo, żeby z kilku zdań budować sobie całą mnie.

Język, którym piszę, nie jest moim aktem urodzenia, życiorysem ani instrukcją obsługi człowieka.

Nie wkładajcie mnie więc do szufladek, których sama sobie nie wybrałam.

Można być nielogiczną.

Można być niegramatyczną.

Można być niepoprawną.

Można być nieidealną.

Można też pisać po swojemu.

I można mieć na to wszystko serdecznie wywalone.

Mnie to rybka.

A ten podział na My, Wy, Oni i Ja?

No cóż…

To już prawdziwy płot z myśli.

Cha-łka.

Dobry suchar!