PLS

Skarpetki w ruch, okno otwarte.

W służbie Polskiej Ligi Spermiarzy.

Ta się uśmiecha. Ta się uśmiecha.

Uśmiechy jak monety. Wszystkie podobne, wszystkie do wzięcia.

Bo przecież łatwe. Bo przecież zawsze.

Bo przecież kto by nie chciał?

Palce stukają. Trzeba pisać. Trzeba zdążyć.

Bo a nuż mnie nie zechce?

Takiego kozaka w necie.

Nic, że w świecie — cień, przeciąg, zagięcie w tłumie.

Nie musi o tym wiedzieć. Jeszcze.

Ooo, ta wygląda zdrowo.

Ta by mogła… No, no, mmm...

Lecimy, już jest moja.

„Siema, co tam?”

I cyk —

król w królestwie z pikseli,

samiec alfa w terrarium z lustra.

Teraz cisza.

Zawsze ta sama.

Ta nieznośna pauza, w której trzeba na chwilę

zobaczyć siebie.

A to księżniczka pierdolona.

Cóż, skarpetko…

wracamy do planu A.

A jaki z tego morał?

Że nie ma nic bardziej żałosnego

niż męskość, która boi się świata,

więc masturbuje się iluzją władzy.

Że spermiarz to nie facet.

To chłopiec, który nie dorósł do rozmowy,

więc symuluje bliskość,

a gdy jej nie dostaje — obraża się na rzeczywistość.

I że największym wstydem mojej płci

nie jest pożądanie,

lecz redukowanie drugiego człowieka

do funkcji, do ekranu, do odbiorcy własnej samotności.

Bo prawdziwa słabość

nie leży w ciele.

Leży w tym, że nie potrafisz zobaczyć w drugiej osobie

niczego więcej

niż własną potrzebę.

https://zapodaj.net/plik-IGuhSj0IoU